En meteen had ik mijn commentaar klaar. Hoe kan je zoiets doen? Je bent vader van een gezin met kleine kinderen. Waar is je verantwoording gebleven. Mijn commentaar kan je hypocriet noemen, want elk mens speelt met risico’s en gevaren. Ook ik heb, als het ware, buiten de piste, met lawinegevaar geskied. Op een andere manier dan wel, het lijkt vaak onschuldiger, hoewel dat nog te bezien valt. Te hard rijden ziet men als een licht vergrijp. Maar als je door te hard rijden, een medeweggebruiker doodrijdt, dan heb je door die paar kilometers te veel, een vreselijke lawine veroorzaakt. Vaak niet te zien, maar de gevolgen zijn desastreus.

De eerste mens, Adam, dacht dat God alverzoenend en vergevend is. Nadat hij van de vrucht van de boom had gegeten, wist hij meteen dat zijn aanname fout was. Hij veroorzaakte een lawine van ellende, voor zichzelf, zijn gezin en eigenlijk ook voor ons nu. Na Adam zijn er legio mensen geweest, die waarschuwingen in de wind sloegen. Van kleins af aan zal een kind proberen de grenzen van zijn mogelijkheden te verleggen. Tieners staan erom bekend, of zijn er juist berucht om, want het komt de sfeer in huis vaak niet ten goede.

Christenen skiën wel eens buiten de piste. Ondanks dat de bijbel genoeg voorbeelden geeft van dom handelen.Ook heb ik zelf de neiging het anders te willen dan wat God van mij vraagt. De lawines in mijn leven hebben veel stukgemaakt en nog steeds kan ik er de gevolgen van zien. Niet al die lawines heb ik zelf veroorzaakt, maar ik weet genoeg van mijn eigenwijsheid, dat ik Prins Friso niets mag en kan verwijten.

God geeft in Micha 6 : 8 aan hoe je op de juiste piste kan blijven en daar zit uitdaging genoeg in ….

Hij heeft u bekendgemaakt, o mens, wat goed is en wat de HERE van u vraagt: niet anders dan recht te doen en getrouwheid lief te hebben, en ootmoedig te wandelen met uw God.

Bid je mee voor prins Friso en zijn familie?

Ilonka en de hier nog zwangere Jhanna

Afgelopen zondag hadden we onze eerste demonstratie wol spinnen bij de Schaapskooi van Leersum.

De donateurs van de schaapskooi mochten ’s middags enkele uurtjes op kraambezoek komen. De dames Schaap waren er niet helemaal gelukkig mee, want nu mochten ze niet naar het weiland met vers en groener gras. Maar ja, de schapen zouden door dat andere lekkere gras helemaal geen aandacht meer hebben voor de donateurs en dat zou niet leuk voor hen zijn. Daarbij vertelde onze contactpersoon dat vers gras niet altijd goed is voor een schaap. Het kan de schapen ziek maken. Zeker als ze een lange tijd hooi hebben gegeten. Het mag met mate gegeten worden.   

Ilonka zat lekker in de zon te spinnen en ik demonstreerde het kaarden met kaardplankjes. De schapen kwamen een voor een nieuwsgierig kijken naar onze attributen en dat maakte het voor ons extra gezellig. Jhanna (ons adoptieschaap) heeft uitvoerig het spinnewiel en de wol besnuffeld en natuurlijk haar kinders voorgesteld aan ons.

Op een gegeven moment kwam een van de donateurs aan met een zak oud brood. Hoewel de schapen ruim voldoende te eten krijgen en het zelf voeren niet aangemoedigd wordt, blijft dit natuurlijk altijd leuk om te doen. Dat zal hij zich nog lang herinneren, want hij werd binnen enkele seconden omsingeld door een stuk of 10 schapen, die wel zin in een extraatje hadden. Op zo’n moment zie je wel wat menselijks in de dieren, want de aanval op de zak met brood leek veel op de dolle dagen van de Bijenkorf. Fatsoen was niet te vinden, en het was maar goed dat de broodgever groot was. Hij zou zeker ondersteboven gelopen zijn door de wollige dames.

Na een minuut was al het brood op, maar de omsingelde man kon niet weg, en hij stond met de lege broodzak hoog in de lucht gestoken nog tussen de schapen. Enkele schapen die in de kooi hadden gestaan, zagen het opstootje en renden als gekken op de groep toe. Luid blatend duwden ze de cirkel uit elkaar om ook maar niets te hoeven missen van wat er dan ook aan de hand was. Niets (meer) dus…

In Mattheus 24 : 23 – 28 spreekt Jezus over mensen die net doen alsof ze Christus zelf zijn. De valse christussen en profeten komen als het ware met een zak brood, maar hebben lang niet genoeg voor iedereen en de juiste voeding is het ook niet. Het eten dat God geeft is voedzaam en toch licht verteerbaar. Jezus zegt je gewoon door te gaan met je leven en je niet te laten verleiden door zo’n zak met vals brood. Helaas volgen velen toch die valse profeten en eten slecht geestelijk voedsel. Als domme schapen gaan ze achter de man aan die niet hun eigen herder is.

Dan komen de mensen die niet eens weten wat de nepherder te bieden heeft, maar ze zien wel dat velen naar hem toe zijn gegaan. Dus moet het volgens hen wel goed zijn. Zij komen van een koudere kermis thuis. Voor hen is er helemaal niets.

Het gras bij andere herders lijkt wel groener, maar is vaak schadelijk voor ons. Dus kunnen we beter onze weg met Jezus de Goede Herder gaan en die valse nepherders links laten liggen.

Amerikaanse natuurkundigen voorspellen dat, door een gebrek aan sociale motieven, religie in Nederland zal uitsterven.    Het artikel meldt dat onderzoekers van de American Physical Society hun voorspelling baseren op een sterke stijging van het aantal Nederlanders dat beweert geen religieuze overtuiging te hebben.

Ze komen tot deze conclusie door gebruik te maken van een wiskundig model. Hun gevolgtrekking is dat die stijging uiteindelijk zal leiden tot de wetenschap dat als je een religie aanhangt er weinig of geen sociale voordelen uit te halen valt. Daardoor, geloven de wetenschappers, zal religie in ons land uiteindelijk uitsterven

Voor veel mensen zal bovenstaande een schok zijn. Maar zoals vaker, zie ik de dingen toch wat anders, Ik ben zelfs blij dat mensen uiteindelijk geen religie meer aan gaan hangen. Want aan religie heb je niet veel.

Religie is een manier om je van God te distantieren. Ja, want in de religie gaat het niet om een relatie met God, maar om een goed gevoel en een vorm van bevrediging van je behoefte aan identiteit. En dan brengt het aanhangen van een religie schijngeluk met zich mee. Iets dat voor korte tijd goed voelt, maar daarna een eeuwige kater kan veroorzaken…..

Iemand die zijn/haar leven aan God geeft, hangt geen religie aan, maar heeft een levende relatie met God. Het leven is dan niet meer afhankelijk van de groep waar je toe behoort, maar aan je vertrouwen in God zelf. God wil geen religieuze kinderen, want die raken vast in dogma’s en uiterlijk vertoon. God ziet het hart aan!  

Deel uitmaken van een gemeente of kerk is niet verkeerd, maar als het erop aankomt heeft alleen een “liefdesrelatie” met God waarde voor de eeuwigheid. Religie is traditie, maar de ware godsdienst is als je God je leven laat leiden.

En dan als laatste: Een natuurkundige heeft weinig verstand van de dingen van God. Behalve als hij zelf een relatie met God zal hebben. Maar die zal niet tot bovenstaande conclusie komen.

Dus lijkt het mij het beste als die lieve wetenschappers zich bij hun eigen vak houden.  Oftewel: Schoenmaker, blijf bij je leest.

Nu bombarderen landen uit het “vrije” westen doelen in Libië om de Libiërs te bevrijden van de tirannie en slavernij door Kadaffi. Maar Kadaffi zal Kadaffi niet zijn, om dat niet te accepteren. Zijn macht is bijna ten dode opgeschreven en waarschijnlijk zal hij zelf door menig mens doodgewenst worden vandaag de dag, want als de Navo eenmaal begint is er waarschijnlijk alleen maar “vrede” te bereiken met een dode Kadaffi en velen van zijn aanhangers.

Zelf geloof ik niet zo in deze oorlog en dat heeft veel te maken met mijn tijd in Libanon. Maar er zit nog een ander iets aan. Ik geloof dat christenen zich alleen bezig moeten houden met de oorlog in de Hemelse gewesten. De burgeroorlog in Libië lijkt heel veel op die van de manier waarop de duivel van alles doet om de mensen mee te nemen in zijn eigen ondergang. Hij wil mensen die onder zijn juk vallen niet zomaar laten gaan en zal alle listen gebruiken om ze een rad voor ogen te draaien. Zo ook Kadaffi.

Hoewel het Oude Testament ons anders doet denken, wil God niet dat mensen oorlog voeren. De gebeurtenissen in het Oude Testament zijn zichtbare voorbeelden van wat er in de onzichtbare Hemelse gewesten gebeurt. Vandaar dat je het Nieuwe Testament vaak niet goed kan begrijpen als je niet weet van de dingen in het Oude Testament. Deze testamenten zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden en zijn elkaars aanvulling.

Onze oorlog is niet van deze wereld. Wij moeten een geestelijke strijd voeren, die allereerst die van onszelf is. Een strijd om de Vrede van God in ons eigen leven te ervaren. Daarvoor hebben we de geestelijke wapenrusting uit  de brief aan de Efeziërs hoofdstuk 6  vers 10 – 18 nodig. En dan is er een strijd om die Vrede van God aan mensen door te geven.  Dat kan door ons persoonlijk getuigenis en door veel gebed, zie de verzen 19 en 20.

Pas als kinderen van God deze weg in alles zullen gaan, zullen mensen bevrijd worden van de zonde en slavernij, ook in Libië. Daarom zegt God dat mensen Hem niet begrijpen. De mens gelooft niet snel in Gods oplossingen.

“Niet door kracht, noch door geweld, maar door Mijn Geest” zegt de Heere  (Zacharia 4 :6)

Wiens naam? Nee. dat zeg ik niet. Ik stem wel bewust, want ik geloof dat het goed is je stem te laten horen.

De bijbel zegt dat we voor onze regering moeten bidden. Waarom dan niet proberen ook d.m.v. stemmen enige invloed uit te oefenen als daar de mogelijkheid voor is?

Een rood potlood wordt er gebruikt. Gek eigenlijk rood. Rood is normaal gezien de kleur van gevaar. Verkeerslichten en borden hebben rood om aan te geven dat iets gevaarlijk is. Bij rood doorrijden, kan gevaarlijk zijn. Sommige dieren gebruiken rood om andere dieren af te schrikken. Sommige bessen zijn rood om de giftigheid aan te duiden.

Ik heb het rode potlood gebruikt en dacht later dat de persoon bij wiens naam ik het stipje rood heb gemaakt, zijn borst wel nat mag maken… Hij krijgt de opdracht om mij te vertegenwoordigen en dat is niet mis. Met dat rode potlood heb ik eigenlijk mijn vertrouwen in de persoon gesteld en dat geeft mij een dubbel gevoel. Hoe goed, lief en aardig iemand op de kieslijst ook is, helemaal vertrouwen op wat hij of zij zegt en belooft, kun je gewoon niet. Het is voor hen niet mogelijk om alle beloftes waar te maken en wat helemaal zeker is, ze zijn God niet.

In het laatste hoofdstuk van het boek “Jozua” legt Jozua het volk een keuze voor. Of ze kiezen voor de afgoden van de volken rondom hen, óf ze kiezen voor de Heer. Dan zegt Jozua: Maar ik en mijn huis, wij zullen de Heer dienen .

Ik denk dat God niet geïnteresseerd is op wie wij stemmen. Volgens mij is God alleen geïnteresseerd in de keuze of wij Hem willen dienen. Dat is niet zomaar een vakje kleuren, maar een levenswijze.

Met vallen en opstaan wil ik mijn God dienen en dan krijgt dat rood van het potlood opeens een andere dimensie. Want het bloed (rood) van Jezus, Gods zoon, reinigt ons (mij) van alle zonden…… En dat is niet ondergeschikt aan onderhandelingen of coalities. Het is er gewoon en wij mogen daar gratis gebruik van maken.

Nu alleen nog het hokje rood maken in mijn hoofd bij de vraag: Hé Louis, op wie ga je vandaag stemmen? Het vakje naast de naam Jezus is rood gemaakt……….                      Netjes binnen de lijntjes.

En …… zij is natuurlijk wat bevooroordeeld. Wat moet ik nu met zo’n award?  

Bij de uitreiking, die traditiegetrouw natuurlijk gepaard ging met de nodige bloemetjes, toespraken en de verplichte 3 kussen vertelde Ilonka tussen neus en lippen door dat ik beloofd had wat meer (blogs) te schrijven. Daar zit ik bij deze dan aan vast. Bedankt Ilonka! Nee, zo erg is het niet. Ik vind het leuk en vanwege een zeer drukke tijd op mijn werk heb ik het bloggen even moeten laten liggen. Maar nu mag je regelmatig rekenen op wat hersenspinsels van mij.

Eigenlijk is zo’n blijk van waardering best wel prettig, maar het heeft voor mijn echte leven niet zo’n waarde. Zeker niet omdat het door een bevooroordeelde vrouw is gegeven.

Kijk, als God nou een award aan mij zou geven, dan zou ik daar veel meer aan hebben. Op zo’n award van God moet ik best wel lang wachten. Paulus heeft het over een onverwelkelijke lauwerkrans die je krijgt als je de wedloop van het leven hebt uitgelopen.

En dan zegt Jezus in Openbaring 3 dat wie overwint: een kroon krijgt, of met Jezus aan tafel kan zitten in de hemel en nog veeel meer! Je hoeft dan geen blogs te schrijven, maar alleen in je leven te overwinnen.  

Overwinnen is makkelijker gezegd dan gedaan was mijn eerste reactie. Maar zoals ik al eerder heb aangegeven, is God aardig.

God zegt regelmatig in de Bijbel dat we Hem moeten vertrouwen en als we Hem vertrouwen, dat Hij ons de overwinning geeft. Zo moeilijk is overwinnen dus niet…

Dat is het mooie van God! Hij houdt van ons en geeft ons de mogelijkheden om te overwinnen. Hij geeft ons de mogelijkheden om de Award te winnen.

En dat doet Hij omdat hij van ons houdt. Die onvoorwaardelijke Liefde met een hoofdletter L maakt dat wij mogen overwinnen. Het ligt binnen handbereik. Gewoon vertrouwen!

Die Award wil ik graag winnen. Die krijg ik van God! Is God dan niet bevooroordeeld? Jawel, maar dat geeft niet.

Och, dan is die Liebster Award ook van belang. Ik ga hem straks meteen boven mijn bed hangen! Kan Ilonka er ook naar kijken en dan weet ik dat een Award door een bevooroordeelde jury wel degelijk iets te betekenen heeft.

Er zijn vandaag veel mensen die dieren menselijke trekken meegeven. Zo zie je hondjes en zelfs katten met kleren aan. Maar nog niet lang geleden zag ik zelfs een man die een relatie met een papegaai had en weer een ander die een eend meer kuste dan zijn eigen vrouw. Ook in deze dingen zijn veel mensen doorgeslagen.

God vergelijkt dieren niet met mensen, maar mensen met dieren. Hij vergelijkt mensen met schapen. Er zijn momenten geweest, dat ik schapen maar stomme domme dieren vond en ik voelde die associatie meer als een belediging dan een compliment voor de mens.

Maar je wordt ouder en dat ik met een schaap vergeleken wordt, vind ik nu geen belediging meer, want het is waar. Vaak ben ik niet de snuggerste en zeker niet op het vlak van het met God omgaan. Net als schapen denk ik het vaak beter dan God te weten en moet ik door Hem weer uit doorns en distels gehaald worden.  Soms moet God me even met de neus op de feiten drukken en mij voor de zoveelste keer vertellen dat ik te ver van Hem verwijderd ben. Soms loop ik God zelfs hinderlijk voor de voeten. Toch heeft God mij laten weten dat Hij van mij houdt en dat dit onvoorwaardelijk is. God is echt aardig !

Een lied dat mij altijd door alles heen helpt is ooit door een schaapsherder geschreven. Een man die liefde voor schapen had. Naast zijn liefde voor die domme dieren, begreep hij zo vreselijk goed, dat God liefde is, en als herder voor hem wilde zorgen.  Veel mensen kennen dit lied, maar of ze dit lied ooit tot zich door hebben laten dringen, weet ik niet. Hieronder staan de woorden van het lied, maar dan in de vertaling van Izaäk Dasberg.

De Eeuwige is mijn herder; ik kom niet tekort. In grasgroene weiden laat Hij mij liggen, langs rustig water leidt Hij mij. Mijn ziel brengt Hij tot rust, Hij voert mij in het spoor der gerechtigheid terwille van Zijn Naam. Zelfs al ga ik door dood-donker dal, ben ik niet bang voor onheil, want U bent bij me; Uw stok en herdersstaf geven mij een rustig gevoel. U schikt de tafel voor mij in het zicht van mijn vijanden. Rijkelijk verzacht U mijn hoofd met olie. Mijn beker loopt over, geluk en liefde volgen mij op de voet zolang ik leef, als ik tot in lengte van dagen in het Huis van de Eeuwige mag verblijven.

Ik kan deze woorden moeilijk met droge ogen schrijven, want ze betekenen dat ik van belang ben in Gods ogen. Ik mag er zijn en Hij wil er voor mij zijn. Hij kent mijn naam, mijn nukken en mijn leuke dingen. Maar ondanks alles wil hij als een herder zorgen voor mij.   En ik ben ervan overtuigd, dat Hij dat voor jou ook wil zijn.

Vrijdagmiddag aan het eind van de dag werd mij op mijn werk gevraagd of ik zaterdag (gisteren dus)  zin had om met Ilonka naar Cirque du Soleil te gaan. Iemand had afgezegd en dus waren er een paar vip-plaatsen vrijgekomen. Natuurlijk hebben wij ons deze kans niet laten ontgaan. Dus zaten we gisteren in de auto om eerst van een walking diner bij de chefkok Peter Lute te genieten en later per touringcar naar het Circus te gaan.

Het eten was vreselijk lekker, en gaf aan wat een geweldige kok de scepter in de keuken voerde.  We hebben genoten van tonijn, gamba’s, coquilles en kalfsvlees. Alles op een speciale manier klaargemaakt en het was gewoon om te smullen. Toen we met de touringcar bij de Arena aankwamen, leken we net een stel jonge kinderen op schoolreisje.

De mooie lijnen van de tenten en vooral de manier waarop deze waren neergezet maakte het uitje nog aantrekkelijker. En dat kan je aan die mensen van het Cirque du Soleil wel overlaten. Er wordt geen detail overgeslagen. Eenmaal in de tent werden we vergast op 2 x een uur spectakel van jewelste. Het decor, de costumering en de geweldige acts deden niets aan een circus denken. En wat Ilonka en mijzelf betreft, kan ik stellen dat het woord Circus een nieuwe glans heeft gekregen. Hoe mooi Renz en het Russisch Staatscircus ook zijn, het lijken amateurs vergeleken bij Cirque du Soleil. Alles klopte en was een staande ovatie waard. Deze belevenis is qua muziek, choreografie, lichteffecten en acts van echte wereldtop. Dieren waren er niet, hoewel een aantal menselijke chimpansees bijna niet van echte waren te onderscheiden. Mocht je de kans hebben dit spektakel mee te kunnen maken, dan zou ik zeggen: GEWOON DOEN.

Na deze indrukwekkende uren, stond de bus al weer klaar om ons naar het restaurant in Ouderkerk a/d Amstel te brengen voor een drankje en een borrelhapje. Rond 23:45 gingen Ilonka en ik moe, maar voldaan naar huis. Met dank aan ETC en APC die deze mooie middag en avond hadden georganiseerd, waarbij Maria van ETC extra in het zonnetje mag worden gezet vanwege de perfecte organisatie.

Vroeger deden de boekbinders dat allemaal zelf. Ze marmerden hun schutbladen en maakten de boeken helemaal af, maar dat handwerk is bijna verdwenen in Nederland. Via internet en een aantal oude boekjes leerde ik de kunst van het marmeren, maar hoe meer ik het deed, hoe minder plezier ik er in had. Want het lukte maar niet. De verf was te dik en het gomwater te dun enz. Helemaal gek werd ik ervan. Oh ja? wat marmeren is? Het is een kunst die al eeuwen lang in het verre oosten werd beoefend. Op een gegeven moment hebben Turkse kunstenaars de techniek overgenomen en in Europa geïntroduceerd. Daar komt de naam Ebru vandaan.

Op een bak met geprepareerd water, genaamd gomwater (het lijkt wel een hele dunne gel) wordt verf gespetterd. Na met stokjes en “kammen” de verf te hebben bewerkt, wordt een blad papier op het water gelegd, dat de verf opneemt. Het water blijft waar het is en een kunstwerk is geboren. Alleen de dikte van het water en de verf maken het werken met deze techniek best lastig. En daar ging het bij mij verkeerd. De frustratie was hoog en bijna dagelijks was ik op zoek naar een website, die mij kon helpen.

TOTDAT Ilonka een workshop vond, waar ik afgelopen woensdag heen kon. Barbara van Stein, een beeldend kunstenaar uit Nootdorp heeft op een vrolijke, open en vooral prettige manier ons de kneepjes van het marmeren en het plezier erin, bijgebracht. In een ruim twee uur durende avond legde ze mij en 4 vrouwelijke cursistes van alles uit over de manier waarop je de verf kan brengen tot een kunstwerk. Ook het gomwater kwam ruimschoots aan bod. Mede omdat er een stel gezellige dames in de groep zaten, was het helemaal af en kan je je voorstellen dat ik een geweldige avond had. De bijgevoegde foto’s laten de werken zien die ik die avond heb gemaakt. De rode verf wilde niet helemaal, maar wat geeft dat. Het is een vernieuwde voorzichtige stap op de weg van Ebru. Mocht je een workshop mee willen maken, kijk dan op www.barbaravanstein.nl. Een aanrader, want het is niet alleen leuk om te doen, maar je kan er enorm mooie dingen mee maken en het is nog betaalbaar ook. Klik hier om slideshow te bekijken.